Noeren ikuspegia II

Hard Edge abstrakzioaren aitzindaria, Al Held (1928-2005) margolari estatubatuarra New Yorkeko Eskolako bigarren belaunaldiko figura nagusietako bat izan zen. Haren ikaskide gehienak bezala, hasierako urteetan keinuen abstrakziotik igaro zen, eta pigmentu lehorra erabiliz nahastutako olio-geruza trinkoko mihiseak egin zituen. Geroago, pintura akrilikoa erabili zuen, azkar lehortzen zen bitarteko bat, esparru esperimentala sakontzeko aukera eman ziona. Forma geometrikoagoak eta garbiagoak egiten joan zen, eta lanean eskala muturreko dimentsioetaraino handitu zuen. 1950eko hamarkadaren amaiera aldera, Held eta haren garaikideak, tartean, Helen Frankenthaler, Kenneth Noland eta Frank Stella, Espresionismo Abstraktutik haragoko beste pintura-estilo batzuk aztertzen hasi ziren, eta, horrela, arte ez-objektiboarekiko interesa landu zuten.

Heldek 1960ko hamarkadaren hasiera aldera egindako margolanak (adibidez, Alfabetoa pinturak (Alphabet Paintings, 1961–67), seriea) kolore lauko eta formatu geometrikoko abstrakzio zehatzak dira, formatu handikoak. Honako hauek bezalako funtsezko erakusketetan parte hartu zuen: Geometric Abstraction in America, The Whitney Museum of American Art, New York (1962); Toward a New Abstraction, The Jewish Museum, New York (1963); Post Painterly Abstraction, Los Angeles County Museum (1964); eta Systemic Paintings, Solomon R. Guggenheim Museum, New York (1966). Baina, 1960ko hamarkadaren amaiera aldera, Held bere paleta zuri-beltzera mugatzen hasi zen, espazioa eta bolumena hainbat ihes-punturekin konektatutako forma geometrikoen bidez ikertuz. Haren konfigurazioak definitzen joan ziren, ingerada beltz, lodi eta garbien bidez, mihisearen ertzetan ebakita, planotik haratago hedatzen ariko balira bezala. Efektu horrek eremu bolumetriko irekia proposatzen du, pintura espazioarekin lotuta ikustea eta ulertzea eskatzen duena. 1968an, haren obraren lehen erakusketa inauguratu zen museo batean; hots, San Francisco Museum of Art-en. Ondoren, beste bat antolatu zuten Pennsylvaniako Unibertsitateko Institute of Contemporary Art-en. Hirurogeita hamarreko hamarkadaren amaiera aldera, kolore-espektro aberats eta oso bateko paletari heldu zion berriro, eta ibilbidearen amaieran, Errenazimenduko arteak eta fisika teorikoak inspiratutako espazio sakonak sortu zituen.