Aurrekoak

Erakusketak

Kontsultatu beharrezko informazio guztia Guggenheim Bilbao Museoan oraingo erakusketen eta aurki izango direnen inguruan.

Erakusketak | Guggenheim Bilbao Museoa

Lurraren arteak

Inaugurazio-hitzaldia

Audiogida

Entzuteko gidaren planoa

Iberdrola

205 Aretoa

206 aretoa

207 aretoa

209 aretoa

201, 203 aretoak

202 aretoa

Lurraren arteak erakusketak azken hamarkadetako praktika artistikoan gertatu diren eraldaketen berrirakurketa egitea proposatzen du gero eta nabarmenagoa eta zabalagoa den ingurumen-krisi honen baitan. Jakintza-alor ugari biltzen dituen askotariko kartografia bat marraztuz, tresnen, prototipoen eta hipotesien inbentario posible bat eskaintzen digu erakusketak. Baina ez ditu zer egin, zer pentsatu eta zer sentitu beharko genukeen agintzeko “preskripzio” moduan aurkezten, modu dokumentalean baizik, gutxienez azken hirurogei urteotan ekoizpen estetikoak jasan duen norabide-aldaketaren ezaugarriak jasoz, bai materialei dagokienez, bai horien gaineko kontzientziari dagokionez. Eraldaketa horren lekuko ditugu hainbat obra historiko, partez edo osorik berreraikiak, birsortuak edo berraktibatuak, bai eta betiko iraun nahia izan ordez artearen ekonomia zirkularrari bidea irekitzen dioten zenbait pieza garaikide ere. Existitzeko, sorgune dauzkaten (eta noizbait berriro beren gain hartuko dituzten) ekosistemak mantentzea ezinbestekoa duten artelanak dira, beraz.
Iragan hurbileko hainbat belaunalditako artistak, oso kultura desberdinetakoak denak ere, antzeko kezkak jorratzen aritu izan dira: nola egin lan lurrarekin, lurrak zaindua eta indartua izateko hainbesteko beharra duen garaiotan? Nola prezatu eta ordaindu haren dohainak behar bezala? Nola ikasi lurrak eskaintzeko duenetik, berezkoa duen aberastasunaz gabetua dirudien honetan? Lurzoruak eraikuntzarako duen potentzialak eta lurraren osagai diren substantziek eskulturaren, arkitekturaren, diseinuaren edo paisajismoaren formulazio klasikoetatik askoz harago garamatzate. Lurzorua —zentzu zehatz, hurbil eta dinamikoan hartuta— etengabeko komunikazio eta trukerako gunea da, guztion onerako diharduten espezieen arteko elkartasun-eremua. Lurraren arteak erakusketa honetan, antzinako jakintzekin lotutako artelan, proiektu, dokumentu eta objektuekin batera ageri dira tokian tokiko material berriak —konpostagarriak nahiz birziklatuak— baliatzen dituen museografia bat, bai eta erakusketa-logistikaren ikuspegi berritzaile bat ere, Guggenheim Bilbao Museoak jasangarritasunarekin duen konpromisoa berresten eta hedatzen duena.
Aretoak: 201, 202, 203, 205, 206, 207, 209 
Komisarioa: Manuel Cirauqui
 
Giuseppe Penone 
Azazkala eta ereinotz-hostoak (Unghia e foglie di alloro), 1989 
Beira eta ereinotz-hostoak 
Eskaintza: artista eta Marian Goodman Gallery 
Argazkia: Alex Yudzon

Artearen substratua

Dibertsitatearen enblemak

Antzinako jardunbideak

Ekosistemara itzultzen diren obrak

Ekosistema sendatzea

Obra bizi eta berriztagarriak

Erakusketa bideoa

Museoan

Erakusketa ezagutzeko bisita birtualaz gozatzera gonbidatzen zaitugu. Ibilbide honek erakusketan dauden artelan guztiak eta azalpen-testu guztiak barne hartzen ditu.

Hasi

BISITA BIRTUALA

Lurraren arteak erakusketak azken hamarkadetako praktika artistikoan gertatu diren eraldaketen berrirakurketa egitea proposatzen du gero eta nabarmenagoa

Lurraren arteak | Guggenheim Bilbao Museoa

Mark Leckey

Eta hantxe zegoen hiria bere bikaintasunean erakusketa Guggenheim Bilbao Museoaren in situ programako bigarren erakusketa da. Erakusketa-sail berri horrek gonbidapena luzatzen die artista garaikide ezberdinei kokapen zehatzeko obrak propio egin ditzaten erakustaretoko arkitekturarekin elkarrizketan aritzeko. Mark Leckeyk (Birkenhead, Erresuma Batua, 1964) herri-kulturaren, teknologiaren eta memoria kolektiboaren arteko intersekzioa planteatzen du, eta irudi historikoak testuinguru berrietan kokatzen ditu iraganaren eta orainaren arteko elkarrizketa eragiteko. Bere lanak nostalgiari eta klase sozialei buruz hausnartzeko bidea irekitzen du, eta hedabideek eta teknologiak gure identitatea eta pertenentzia-sena nola zehazten dituzten aztertzen du.
Leckey Liverpool inguruan hazi zen 1970eko hamarkada amaieran eta 1980koan zehar, eta Ingalaterrako industria-eremu nagusien gainbehera betean eta gainbehera horrek gizartean eragin zituen zatiketen erdi-erdian iritsi zen helduarora. Lantegi mordoa itxi zen, komunitateak apurtuz joan ziren, eta masa-kultura —telebistak eta publizitateak zabaltzen zuten hura— paisaia-mota berri bat bihurtu zen. Giro asaldatu eta mediatizatu hartan piztu zitzaion artistari irudiek, soinuek eta teknologiek pertenentzia-sen eta irudimen partekatu bat eraikitzeko duten gaitasunarekiko grina.
Erakusketa honetarako, Sassettaren Itsas bazterreko hiria (1424) margolana izan du inspirazio-iturri Leckeyk: mendebaldeko artegintzan hiri-ingurunea gai nagusitzat hartu zuen lehen paisaietako bat. Margolanak muino batean altxatzen den Erdi Aroko hiri gotortu bat erakusten du, geometrikoki konplexua baina laua den plano batean margotuta. Leckeyren arabera, “hiriak fisikaren legeak gainditzen ditu; iraganeko hiria da, baita etorkizunekoa ere”. Bere interpretazioan, bi dimentsioko irudiak forma eskultorikoa hartzen du, eta errealitate materialaren eta esparru immaterialaren arteko atalasean datza, benetakoaren eta asmatuaren artean.
Instalazioan, asmatutako kontakizun baten parte bihurtzen da eskultura, eta, kontakizun horretan, artistak berak konposatutako sei minutuko soinu- eta argi-bukle batek zehazten du denboraren erritmoa. Soinu-anbientazioa —audio aurkituen zatiak, musika eta ahots bakan batzuk gainjarriz eraikia— korronte bat bezala hedatzen da, bat-bateko ahotsek edo melodiek eteten duten korronte bat. Haren progresioa egunsentitik ilunabarrera bitarteko argi-ziklo aldakor batean islatzen da. Erdira iristean, soinu-bandaren puntu gorenarekin bat egiten du efektu estroboskopiko bizi batek, eta aretoa distira ia itsugarriz betetzen du une labur batez. Argia eskulturaren gainean proiektatzen da zuzenean, eta dinamizatu egiten du haren gainazala: berez objektu solidoa dena agerpen dirdaitsu bihurtzen du. Elementu immaterial horiek, hau da, soinuak eta argiak, obraren ildo narratiboa eta giroa egituratzen dituzte, eta erakustearen eta ezkutatzearen arteko jokoan dabilen denbora-tarte kargatu batean biltzen dituzte ikusleak.
Espazio fisikoak, soinuak eta argiak Indar ikusezinekin —izan sistema digitalak zein esperientzia transzendenteak— elkartzean sortzen duten eraldaketa eta ezegonkortasuna irudikatzen ditu instalazio honek. Elementu materialak eta immaterialak uztartuta, berehalakoa, bitxia eta transzendentea den topaleku bat taxutu du Leckeyk, begiekin ikus daitekeenak eta ikusezina denak elkarrekin talka egin dezaten bertan.
Aretoak: 204, 208 
Komisarioa: Lekha Hileman
Mark Leckey 
Erakusketaren ikuspegia, Eta hantxe zegoen hiria bere bikaintasunean (And the City Stood in its Brightness, 2025) Guggenheim Bilbao Museoan

in situ: Mark Leckey, sorkuntza-prozesua

Musikarekiko Konpromisoa

in situ: Mark Leckey. Eta hantxe zegoen hiria bere bikaintasunean

Eta hantxe zegoen hiria bere bikaintasunean erakusketa Guggenheim Bilbao Museoaren in situ programako bigarren erakusketa da. Erakusketa-sail berri horrek

in situ: Mark Leckey. Eta hantxe zegoen hiria bere bikaintasunean | Guggenheim Bilbao Museoa

Guggenheim Bilbao Museoaren Bildumako artelanak

305 Aretoa. Abstrakzioa eta espazioa

306 Aretoa. Keinua eta ekintza

307 Aretoa. Artea eta lengoaia

304 Aretoa. El Anatsui

301 Aretoa. Yayoi Kusama

302 Aretoa. Artea eta gatazka

303 Aretoa. Pop artearen oihartzunak

Erakusketa berri honekin, Guggenheim Bilbao Museoak bere funtsei gehitutako artelanak aurkezten ditu: duela gutxi eskuratutakoak, D.Daskalopoulos Collection-en eta Al Held Fundazioaren dohaintzak, eta Inge Rodenstock Bildumako berrogeita hamar bat pieza, epe luzera gordailuan hartuak. Sartu berri diren artelanok xx. mendearen bigarren erdiko artearen funtsezko mugimenduen eta figuren ordezkaritza sendotzen dute —besteak beste, Jean-Michel Basquiat, Yves Klein, Jeff Koons, Antoni Tàpies, Cy Twombly eta Andy Warhol artisten lanekin— eta Bildumaren ildo narratiboak zabaltzen dituzte hainbat estilo eta izen sartuta —tartean Hanne Darboven, Al Held, Damien Hirst, Martin Kippenberger eta Robert Ryman—. Hortaz, artelan-sorta honekin aparteko ekarpena egiten zaio erakundeari, artisten, mugimenduen eta garaien arteko lotura bereziak nabarmentzea ahalbidetzen diolako.
Artista banari eskainitako 301 eta 304 aretoak izan ezik —Yayoi Kusamari eta El Anatsuiri, hurrenez hurren—, espazio guztiak taldeko aurkezpen independente gisa taxutu dira, Bildumako piezen artean era askotako irakurketei eta elkarrizketa berriei bide emateko asmoz. Estrategia horrek indartu egiten du Museoak hartua duen konpromisoa arte garaikidearen aberastasuna eta konplexutasuna islatzen bai eta 1950eko hamarkadatik gaurdainoko artearen historia ikertzen eta zabaltzen lagunduko duen kontakizun dinamiko eta plural bat sortzeko.
Erakusketa hau Frank Gehryk planteatutako eraikinaren jatorrizko diseinua errespetatuz egin da, konfigurazio arkitektonikoa esperientzia artistikoaren parte aktibo eta funtsezkoa izan dadin.
Komisarioa: Marta Blàvia
Andy Warhol 
Ehun eta berrogeita hamar Marilyn koloretsu (One Hundred and Fifty Multicolored Marilyns), 1979 
Akrilikoa eta serigrafia-tinta mihise gainean 
201 x 1,055 x 6 cm 
Guggenheim Bilbao Museoa

Bildumak hartu-emanean

Bilduma pribatuak﻿

Guggenheim Bilbao Bilduma

Bilduma korporatiboak

Erakusketa berri honekin, Guggenheim Bilbao Museoak bere funtsei gehitutako artelanak aurkezten ditu: duela gutxi eskuratutakoak, D.Daskalopoulos

Guggenheim Bilbao Museoaren Bildumako artelanak | Guggenheim Bilbao Museoa

Maria Helena Vieira da Silva. Espazioaren anatomia

Maria Helena eta Arpad

Espazioaren anatomia

Xake-mate: dantzariak, xakelariak, karta-jokalariak

Bigarren Mundu Gerra Rio de Janeirotik ikusita

Pariserako itzulera

Hiriak: egiazkoak eta irudimenezkoak

Kanpoaldeak eta barnealdeak

Zuriaren tonuak

Maria Helena Vieira da Silva 1908ko ekainaren 13an jaio zen, familia dirudun batean. Bi urte zituela hil zitzaion aita, eta amak hazi zuen senideen laguntzaz. Arteak eta antzerkiak presentzia nabarmena zuten giro batean hazi zen Vieira da Silva, eta bereziki gogoko izan zuen musika; hain zuzen ere, arrasto luzea utzi zion diziplina horrek. Pintura eta marrazketa ikasi zituen Lisboako Arte Ederren Akademian, eta 1928an Parisera joan zen bizitzera, Académie de la Grande Chaumière ikastegian prestakuntza sakontzera; han ezagutu zuen senarra izango zuena, Arpad Szenes hungariar pintorea. Parisen bizi izan ziren, harik eta Bigarren Mundu Gerra hasi zelarik Rio de Janeiron babes hartu zuten arte; handik zazpi urtera, Parisera itzuli ziren. 1950eko hamarkadaren amaieran, Vieira da Silvak ospea eta aintza lortu zituen bere abstrakzio konplexuei esker. Artistak margotzen jarraitu zuen laurogeiko hamarkada ongi aurrera arte, eta sari eta aitortza ugari jaso zituen bere ibilbide luzean zehar: besteak beste, Frantziako gobernuak Commandeure de l’ordre des Arts et des Lettres izendatu zuen 1960an. Parisen hil zen, 1992ko martxoaren 6an.
Erakusketa honek Vieira da Silvak 1930eko eta 1980ko hamarkaden artean egindako ekoizpena biltzen du, arreta berezia jarriz artistak paisaia arkitektonikoarekiko izan zuen interesari eta memoriak haren obran izandako garrantziari. Bere ibilbide osoan zehar, behin eta berriz erabili zituen forma abstraktuak eta ilusio optikoak, etengabe eraldatuz erabili ere, eta horrexen lekuko diren funtsezko piezaz osatutako obra-sorta bat du ardatz erakusketak. Era berean, Vieira da Silvaren lanean abstrakzioaren eta figurazioaren artean dagoen lotura azpimarratzen du. Hartu-eman horren erakusle dira, hain zuzen, margolariak bere lanetan sortzen zituen espazio arkitektonikoak, non lausotuta ageri baitira hiri-paisaia errealen eta asmatuen arteko mugak. Artistaren obrak hainbat estilo eta eragin uztartzen ditu, hala nola azuleju hispaniar-arabiarren geometria dekoratiboa, Pierre Bonnarden pinturetan agertzen diren mahai-zapi koadrodunak edo kubismoaren eta futurismoaren abstrakzioa. Eta lengoaia berezi bat darabil, abiapuntu dituena xake-taulak, elkar gurutzatzen diren lerro-sareak, perspektiba iheskorrak eta lausotzen diren espazioak. Denek ere zera iradokitzen dute, artistak berak adierazi bezala: “margolan bat ez da sekula amaitzen”.
Vieira da Silvaren obrak lotura estua izan du beti bai Peggy Guggenheimen, bai Solomon R. Guggenheimen legatuarekin. Izan ere, Vieira da Silva izan zen Peggy Guggenheimek 1943an bere Art of This Century museo/galerian antolatutako 31 Women erakusketarako hautatu zituen 31 artistetako bat; eta Hilla Rebay izan zuen lehen babesleetako bat, hark erosi baitzuen, 1937an, Konposizioa (1936) obra Solomon R. Guggenheimen Sortze Bildumarako.
Vieira da Silvak gutxitan hitz egin zuen bere lanari buruz, zera uste baitzuen: “margolariok ergelak ematen dugu hitz egiten dugunean. Asko dakigu, baina gure pinturen bidez hitz egiten dugu”. Nolanahi ere, bere metodoa azaltzera behartuta ikusi zen behin, eta laburpen zorrotza egin zuen orduko hartan: “Oro har, ez ditut gogoko beren zailtasuna nabarmenki agerian jartzen duten obrak. Nahiago ditut beste obra landu horiek, munduko gauzen izaera korapilatsua urrutitik antzematea, hautematea ahalbidetzen duten horiek”.
Aretoa: 105 
Komisarioa: Flavia Frigeri 
Egoitzak: Peggy Guggenheim Collection, Venezia; Guggenheim Bilbao Museoa
 
Maria Helena Vieira da Silva (1908 – 1992) 
Balleteko figura (Figure de ballet), 1948 
Olio-pintura eta grafitoa mihise gainean, 27 × 46 cm 
Eskaintza: Galerie Jeanne Bucher Jaeger, Paris - Lisboa 
Inb. zk.: CR587

Maria Helena Vieira da Silva

Artistaren estudioa

Maria Helena Vieira da Silva erakusketa ezagutzeko bisita birtualaz gozatzera gonbidatzen zaitugu. Ibilbide honek erakusketan dauden artelan eta azalpen-testu guztiak barne hartzen ditu.

HASI

Maria Helena Vieira da Silva 1908ko ekainaren 13an jaio zen, familia dirudun batean. Bi urte zituela hil zitzaion aita, eta amak hazi zuen senideen

Maria Helena Vieira da Silva. Espazioaren anatomia | Guggenheim Bilbao Museoa

Sky Hopinka

Sky Hopinkak herri indigenen kultura, historia eta sinesmen tradizionalak aztertzen ditu, identitatea, memoria, hizkuntza eta mitoa gaitzat hartuta. Wisconsingo Ho-Chunk nazioko kidea eta Kalifornia hegoaldeko luiseño herriaren Pechanga Bandaren ondorengoa da Hopinka, eta Ferndalen (Washington, AEB) jaio eta hazi zen. Amerikako ipar-mendebaldeak leku nabarmena du Hopinkaren obra artistikoan, bereziki aberriaren, pertsonatasunaren eta paisaiaren ikerketan sakontzen duenean. Bere filmek gaur egungo bizimodu indigenaren konplexutasunei buruzko hausnarketa proposatzen dute zinema ez-narratiboa, poesia eta irudi abstraktuak ikuspegi etnopoetikoarekin uztartuz; ikus-entzunezkoetan kultura indigenak luzaz kosifikatu izan dituen begirada etnografikoaren aurkako erreakzioa da.
Zinema etnopoetikoaren bidez, eta film-teknika dokumental eta esperimentalak batuz, hainbat gai aztertzen ditu, hala nola nortasun kulturala, desplazamendua eta eguneroko esperientziak; kultura-adierazpenaren alderdi artistikoak eta performatiboak nabarmentzen ditu horrela. Hopinkaren lanean giltzarria da artistak kontakizuna bere ikuspegi indigenatik helarazteko duen konpromiso sakona, narratiba hori luzaroan egon baita alboratuta mendebaldeko kanonean. Artistak honela dio: “Filmak egiteko nuen nahiak, neurri batean, nire komunitatearen eta nire identitatearen historia indigenak kontatzeko beharrari erantzuten dio”.
Korde gabe (2018) lanean, Hopinkak Xąwįska edo indiar pipa landarea deritzonaren sorreraren nondik norakoak ikertu ditu; “mamu-lorea” edo “hilotz-landarea” ere esaten zaio landare horri. Ho-Chunk herriak, tradizioz, sendabelar hori erabili izan du konortea galtzen dutenak suspertzeko; identitate, ezagutza eta kultura indigenaren ikurra ere bada. Gainera, haren sinbolismoa bizitzaren eta heriotzaren zikloekin lotu daiteke, baita espiritu-munduarekin ere. Hopinkak, ikerketa sakona eginda ere, ez zuen landarearen jatorria zehazten duen mitorik aurkitu; hortaz, bere kulturaren mitogintzaren eta mitoak bizirautearen tradizioak aldarrikatuz, berak asmatu zuen bat.
Hiru kanaleko film laburra begien aurrean hedatuz doan paisaia koloretsu bateko eszenak zeharkatzen dituen eskuz idatzitako poema batekin hasten da, musika iradokitzailez lagunduta. Gune honetan ere irakurgai dagoen poema horrek zuzenean hitz egiten dio Xąwįskari, eta aurrerago, landarea kapa batean bilduriko figura gisa pertsonifikatuta agertzen da. Horrek guztiak espiritu-mundua zeharkatzera garamatza hainbat kontzientzia-egoeraren bidez. Obra hau Washingtonen, Coloradon, Wisconsinen, Oregonen eta Mexiko Berrian egina da, eta bertan, Hopinkak ameskeriazko narratiba bat sortu du musika, poesia, soinua, kolorea eta irudiak uztartuz esperientzia murgiltzaile paregabea eratzeko; eta, oraingo honetan, esperientzia hori Guggenheim Bilbao Museora egokitu du berariaz.
<img loading="lazy" class="alignnone wp-image-534378 size-full" src="http://cms.guggenheim-bilbao.eus/uploads/2024/12/FS-HR-07.jpg" alt="Sky hopinka" width="1920" height="1082" srcset="https://cms.guggenheim-bilbao.eus/uploads/2024/12/FS-HR-07.jpg 1920w, https://cms.guggenheim-bilbao.eus/uploads/2024/12/FS-HR-07-300x169.jpg 300w, https://cms.guggenheim-bilbao.eus/uploads/2024/12/FS-HR-07-1024x577.jpg 1024w, https://cms.guggenheim-bilbao.eus/uploads/2024/12/FS-HR-07-768x433.jpg 768w, https://cms.guggenheim-bilbao.eus/uploads/2024/12/FS-HR-07-1536x866.jpg 1536w" sizes="(max-width: 1920px) 100vw, 1920px" />
Poema Korde gabe (2018)
Xąwįska, Mamu Landare, berriro galdu duzu kordea. 
Lore bat erauzi dizut sorbaldatik 
eta hatz artean kiribildu dut 
birrin griskara bihurtu den arte. 
Su eman diot, eta zure aurpegirantz egin diot putz keari. 
Zu noiz esnatuko zain, gogoeta egin dut zenbatetanez ote nauen 
esnatu ameskeriatik zure barre-algarak. 
Zer dira berde-urdin horiek, laranja horiek, arrosa horiek? 
Altxatzeko erregutzen dizun ke-laino zurrunbilotsua? 
Beti egin nahi izan ditut galdera hauek. 
Behingoz altxatu zarenean, eskuetara bota duzu arnastutako kea 
eta nire amaz mintzatu zara.
Xąwįska, luzaroegi daramazu kanpoan eserita. 
Iluntzen ari du eta espirituek ikusi egin gaitzakete. 
Etxera joateko ordua da. 
Behinola esan zenidan: “Haritz gorriak ikustean, jarraitu urari. 
Gero, ibaia bitan banatzen dela ikusiko duzu: 
lursail eder bat aurkituko duzu han. 
Kendu daramazun gauza distiratsu oro eskuetatik, 
lepotik, gorputzetik, 
eta egizu igeri hurbilen duzun ibaiertzera”.
Xąwįska, berriro galdu duzu kordea. 
Zu suspertzen saiatu naiz, dakidan moduan. 
Baina ez duzu ez altxatzeko asmorik. Hor jarraitzen duzu, geldi. 
Gure anaien kantuak kantatzen irakatsi zenidan 
gure ahaideek nor garen jakin ahal izateko. 
“Ozen entzungo dira bai gure ahotsak! Izarrartera goratu arte!” 
Hori esan zenidan. Hori dut gogoan.
Xąwįska, berriro erori zara. Loreak erauzi dizkizut sorbaldatik, 
besotik, hankatik. 
Birrindu eta su eman diet. 
Xąwįska, hain zaude isil. 
Ondoan naukazu, zure kea ahokadaka arnasten. 
Zure gainera egin dut hats. 
Erretzen, errausten, amiltzen zaude. 
Berriro geratu naiz bakarrik. 
Behin aipatu zenidan leku hura dut gogoan, 
haritz artean ibaia bitan banatzen den lekua, 
bitartean gorritzen ari da zerua. 
Hemen egon naiz orain arte. 
Luze daramat berton. 
Orain, neu ibiliko naiz alderrai laku-ertzaren inguruan.
Aretoa: 103 
Komisarioa: Geaninne Gutierrez-Guimarães
 
Sky Hopinka 
Korde gabe (Fainting Spells), 2018 
Hiru kanaleko bideoa, koloretan, soinuduna, 9 min, 45 s 
A.P. 1/2, 3 kopiako edizioa 
Solomon R. Guggenheim Museum, New York, honakoak emandako funtsekin erosia: Photography Council, 2021 
© Sky Hopinka

Sky Hopinka-ren biografia

Sky Hopinka: Korde gabe

Sky Hopinkak herri indigenen kultura, historia eta sinesmen tradizionalak aztertzen ditu, identitatea, memoria, hizkuntza eta mitoa gaitzat hartuta.

Sky Hopinka: Korde gabe | Guggenheim Bilbao Museoa

Ruth Asawa (Norwalk, Kalifornia, 1926–San Frantzisko, Kalifornia, 2013) Bigarren Mundu Gerraren ondotik AEBk eman zuen sortzaile dohatsu eta emankorrenetako bat izan zen. Kalifornia hegoaldeko etxalde batean hazia, 1942an Asawa nerabea eta bere familia japoniarrak barneratzeko estatubatuar esparruetan kartzelatuak izan ziren. 1946an, Ashevilleko (Ipar Carolina) Black Mountain College ikastegi esperimentalean matrikulatzea lortu zuen.
Ikastegi hartako giro bizi eta sormenez beteak, baita Josef Albers bezalako irakasleen estimuluak ere, material arruntek (hala nola zigiluak, zuhaitzen hostoak, papera eta, geroago, alanbrea) sorkuntza artistikorako ematen zizkioten aukerak aztertzera bultzatu zuten. Bere lehen berrikuntzen artean, alanbrezko kiribilekin egindako eskultura zintzilikariak daude, forma sentsual eta gardenekoak, errepikapena, forma, itzala eta espazioa bezalako nozioak arakatzen dituztenak. 1949an, Asawa San Frantziskora joan zen bizitzera eta hiru dimentsioko lanak egiten hasi zen bere ekoizpena hedatzeko. Loreak, sustraiak, zuhaitzak edo nerbio-sistemak bezalako egitura organikoak iradokitzen dituzten pieza konplexuak osatzen zituen lotutako alanbrea erabiliz, eta bestelako lanak ere egiten zituen: urtutako brontze galbanizatuz sortutako piezak, pinturak, grabatuak zein marrazkiak. 1960ko hamarkadaren amaieran, Asawa oso ezaguna zen San Frantziskoko badian, bai eginak zituen arte publikoko enkarguengatik, bai arte-hezkuntzaren alde egiten zituen aldarrikapenengatik eta eskubide zibilen inguruko mugimenduetan zuen lidergoagatik. Asawaren lanarekiko estimua azken hamarkadetan asko hazi bada ere, atzerabegirako hau izango da museo batean egilearen ekoizpen bikain, askotariko eta berritzailearen alderdi guztiak barne hartuko dituen lehen erakusketa handia.
Ruth Asawa: Atzerabegirakoa San Francisco Museum of Modern Art (SFMOMA) eta New Yorkeko Museum of Modern Art (MoMA) erakundeek antolatutako erakusketa da. Bilboko erakustaldia Guggenheim Bilbao Museoarekin lankidetzan egina da.
Erakusketaren komisario nagusi izan dira Janet Bishop, ‘Thomas Weisel Family’ Arte-arduradun nagusia, SFMOMA, eta Cara Manes, Arte-arduradun elkartua, Pintura eta Eskultura Departamentua, MoMA; eta laguntzaile izan dute Geaninne Gutierrez-Guimarães, Arte-arduraduna, Guggenheim Bilbao Museoa.
Nazioarteko itinerantzian laguntzaile: The Henry Luce Foundation
Aretoak: 103, 105 
Komisarioak: Janet Bishop, Cara Manes; Geaninne Gutiérrez-Guimarãesekin batera 
Egoitzak: San Francisco Museum of Modern Art, San Frantzisko; Museum of Modern Art, New York; Guggenheim Bilbao Museoa; Fondation Beyeler, Riehen/Basilea
Ruth Asawa 
Ruth Asawa artista alanbrezko eskulturak egiten, Kalifornia, AEB, 1954ko azaroa 
Artelana: © 2026 Ruth Asawa Lanier, Inc. Eskaintza: David Zwirner 
Irudia: Nat Farbman/The LIFE Picture Collection/Shutterstock 
© Ruth Asawa, Bilbao 2026

Ruth Asawa: Atzerabegirakoa

Ruth Asawa (Norwalk, Kalifornia, 1926–San Frantzisko, Kalifornia, 2013) Bigarren Mundu Gerraren ondotik AEBk eman zuen sortzaile dohatsu eta

Ruth Asawa: Atzerabegirakoa | Guggenheim Bilbao Museoa

Igshaan Adams (Lurmutur Hiria, 1982) artistaren diziplina anitzeko lanak gai pertsonalak eta politikoak uztartzen ditu materialaren, keinuaren eta formaren bitartez. Bonteheuwel-en igaro zuen haurtzaroa —apartheidak eragindako bereizkeriak taxututako komunitate batean—, eta garai hura inspirazio-iturri hartuta, Adamsek soka, bihiak eta alanbrea bezalako material xumeak erabiltzen ditu konposizio konplexuen bidez arrazaren, erlijioaren, sexualitatearen eta memoriaren arteko loturak aztertzeko. Bere lanak intimitatea eta deserrotzea ere aditzera ematen ditu, etxeetako linoleozko zoru estanpatuek ezaugarri dituzten motibo geometrikoak abstrakziora eramanda.
Lanik berrienetan, Adamsek bere ikerketa zabaldu du mugimendua sakonagotik arakatu ahal izateko. Hego Afrikako Ipar Lurmutur probintzian dagoen O’okiep hiriko —hau da, amaren aldeko familiaren sorlekuko— Garage Dance Ensemblerekin aurrera eramaten ari den lankidetzak ehungintzaren eta dantzaren arteko elkarrizketa berri bati bidea irekitzeko aukera eman dio artistari. Dantzariekin egindako tailerren bidez, Adamsek prozesu bat asmatu du: dantzarien gorputzak linoleo margotuen gainean jarritako mihiseen gainetik mugitzen dira, eta mihiseok liberazioaren eta konexioaren keinu kolektiboak erregistratzen dituzte “dantza-arrastoak” sortuta. Bata bestearen atzetik egindako dantzasaioetan gainjarriz joan diren arrastoak dira, elkar aurkitzearen partitura bisual modukoak: “aztarna psikiko metatu eta sedimentatuak askatzeko” saialdien arrastoak, artistaren hitzetan.
Guggenheim Bilbao Museoan aurkeztutako lanek 2024an Atenasen egindako performanceetan dute jatorria. Haietan egindako monotipietatik abiatuta, Adamsek tapiz-sail bat sortu du; eskala handian daude ehunduta, eta espazioan esekita kokatuko dira, ikuslea haien inguruan eta tartean mugitu ahal izateko. Batzuk ehuna kanporantz okertzen duten kakoetatik egongo dira zintzilik, tapizaren bi aldeak agerian utzita; beste batzuk, berriz, ehundutako “hodei” txikiekin batera agertuko dira, nonbaitetik askatu eta airean hara-hona dabiltzan kolore- eta mugimendu-txatalak balira bezala. Ludikoa bezain solemnea den instalazioak mamitu egiten ditu indar ikusezinak —oroimena, erritmoa, enpatia—, eta ehutea bera erreparaziorako praktika korporal eta komunitario gisa proposatzen du.
Aretoak: 204, 208 
Komisarioa: Lekha Hileman
Igshaan Adams 
Lauki-lerro artean (Within grid lines), 2025 
Kotoizko haria; poliester txirikordatu eta polipropilenozko soka; metalezko, harrizko, 
kristalezko, zurezko eta plastikozko aleak; kotoi eta zetazko oihala; angorazko artilea; 
kotoizko puntilla; zetazko xingola; zilarrezko katea; eta tigre-buztan erako alanbrea 
495 x 587 cm 
Eskaintza: Igshaan Adams, Thomas Dane Gallery eta blank projects 
© Igshaan Adams

in situ: Igshaan Adams. Hautsa arrotzen: Gorputzaren artxiboa

Igshaan Adams (Lurmutur Hiria, 1982) artistaren diziplina anitzeko lanak gai pertsonalak eta politikoak uztartzen ditu materialaren, keinuaren eta

in situ: Igshaan Adams. Hautsa arrotzen: Gorputzaren artxiboa | Guggenheim Bilbao Museoa

Fundación BBVA

Jasper Johns: Night Driver atzerabegirako garrantzitsua izango da, gerraosteko artearen figura gailena den artista iparramerikarraren ibilbide osoa aztertuko baitu. Mundu osoko bilduma publiko eta pribatuetatik etorritako ehun bat lanekin, atzerabegirakoaren abiapuntua espresionismo abstraktua behin betiko atzean utzi zuten Johnsen 1950eko hamarkadako bandera, diana, letra, zenbaki eta mapen pintura ikonikoak izango dira. 1960ko hamarkadan, bere aurreko lanetako inpertsonaltasuna alde batera utzi eta emozio barnerakoi baina bizien aldarte berri bat agertzen zuten lanak egiten hasi zen artista, malenkonia eta barne-asaldura sentsazioa islatzen zuten lanak. Hamarkada horren amaieran, askok dagoeneko funtsezko piezatzat zuten Johns Pop artearen, minimalismoaren eta arte kontzeptualaren bilakaeran.
Izaera analitiko eta gogoetatsua duten mugimenduak dira hirurak, eta Johnsen lanak ere ezaugarri horiexek ditu. Jarraitzeko, Erakusketak 1970eko eta 1980ko hamarkadetan egindako lanak jorratuko ditu, besteak beste, gurutzatutako bilbez eraikitako pieza abstraktuak; garai desberdinetako beste artista batzuen erreferentzia edo aipu bisualez jositako piezak; lau urtaroei buruzko saila; eta eremu laukizuzen baten ertzerantz grabitatzen duten begiak, sudurra eta ezpainak dituen emakume baten aurpegia irudikatzen duten lanen sorta. Erakusketari amaiera emateko, 1990 eta 2000. hamarkadetan egindako sorkuntzen aukeraketa bat erakutsiko da; garai horretan artistak bere gai ikonikoetako batzuk berrikusi eta ideia berriak esploratu zituen, hala nola Catenary sailean.
Arte plastikoen eszena eraberritu zuen eta, bere garaikideentzat ez ezik, oso joera estetiko ezberdinetako belaunaldi berrientzat ere inspirazio-iturri izan zen sortzailearen zazpi hamarkadako ibilbide luze eta emankorra aztertuko du, beraz, Jasper Johns: Night Driver erakusketak.
Aretoak: 201, 202, 203, 205, 206, 207, 209 
Komisarioa: Enrique Juncosa
Jasper Johns 
Otik 9ra (0 through 9), 1961 
Olio-pintura mihise gainean 
1372 × 1048 mm 
Tate. Dohaintza: Friends of the Tate Gallery 1961 
T00454 
© Jasper Johns, VEGAP, Bilbo, 2025

Jasper Johns: Night Driver

Jasper Johns: Night Driver atzerabegirako garrantzitsua izango da, gerraosteko artearen figura gailena den artista iparramerikarraren ibilbide osoa

Jasper Johns: Night Driver | Guggenheim Bilbao Museoa

Pipilotti Rist (Grabs, Suitza, 1962) azken hiru hamarkadetako bideo-artistarik ezagunenetako bat da. Laurogeiko hamarkadan hasi zen gailentzen bideoklipen estetika eta bestelako eraginak —besteak beste, kultura herrikoia, teknologia eta bideo-arte feminista historikoa— ikus-entzunezko artean txertatuta. Artista oso goiz hasi zen berezko estilo bat garatzen, karga sentsorial eta emozional handiko estilo bat.
Erakusketa honek Ever is Over All (1997) bideoinstalazioa aurkeztuko du. Pieza hori proiekzio bikoitz bat da eta, bertan, soineko urdin argi batez jantzitako emakume irribarretsu bat ikus daiteke, espaloian paseatzen ari den bitartean aparkatuta dauden autoen kristalak apurtuz doala. Sekuentzia hori gainjarri egiten zaie, bat egiteraino, lore tropikalak ageri dituzten beste irudi oniriko batzuei. Bideoak, Anders Guggisbergek konposatutako soinu-banda iradokitzaile batez lagunduta eta erritmo pausatuan motelduta, atmosfera poetiko bat sortzen du, eta ikuslea errealismo magiko moduko batean murgiltzen du, non lore bat arma suntsitzaile bihurtzen den itxaropenez betetako keinu katartiko batean.
Aretoa: 103 
Komisarioa: Mikel Onandia
Pipilotti Rist 
Ever Is Over All, 1997 
Audio- eta bideo-instalazioa (fotograma) 
Eskaintza: Pipilotti Rist, Hauser &amp; Wirth eta Luhring Augustine 
© Pipilotti Rist, VEGAP, Bilbo 2025

Ever is Over All. Pipilotti Rist

Pipilotti Rist (Grabs, Suitza, 1962) azken hiru hamarkadetako bideo-artistarik ezagunenetako bat da. Laurogeiko hamarkadan hasi zen gailentzen bideoklipen

Ever is Over All. Pipilotti Rist | Guggenheim Bilbao Museoa

Occident

Steve McQueen (1969) Londres eta Amsterdam artean bizi den artista, zinemagile eta gidoilaria da, eta gai pertsonalak zein kolektiboak aztertzen ditu mugimendudun irudien bidez. Emozio konplexuak narratiba zehatz eta minimalistetara eramateko daukan gaitasunagatik da ezaguna, eta esan izan du “nor bere buruaz, gorputzaz eta arnasaz erabat jabetzera behartzen duten egoeretan” jarri nahi duela publikoa. Bere obrak ikusteko baldintza fisikoak —proiekzioaren eskala, soinua, argia nahiz ikuslearen eta espazioaren arteko harremana— ingurunea bera bezain garrantzitsuak dira McQueenen lanean, eta horrek izaera eskultoriko nabarmena ematen dio haren arteari.
Aretoak: 105 
Komisarioa: Lekha Hileman
Steve McQueen 
Baxua (Bass), 2024 
LED argiak eta soinua 
Enkargua: Laurenz Foundation, Schaulager Basel eta Dia Art Foundation 
Ekainak 15–azaroak 16, 2025, Schaulager® Münchenstein/Basilea (instalazioaren ikuspegia) 
Artistaren eskaintza Irudia: Pati Grabowicz, 
© Steve McQueen

Steve McQueen

Steve McQueen (1969) Londres eta Amsterdam artean bizi den artista, zinemagile eta gidoilaria da, eta gai pertsonalak zein kolektiboak aztertzen ditu

Steve McQueen | Guggenheim Bilbao Museoa

Hogeita hamar urte baino gehiagoan zehar, Dan Flavinek (New York, 1933–1996) arte erradikalaren forma berri bat asmatu zuen, artea erakusteko konbentzioek ezarritako mugei —markoei eta idulkiei, esaterako— ihes egiten ziena. Apaingarririk gabeko lanpara fluoreszentea objektu estetiko gisa hartu zuenean artista minimalisten belaunaldiaren oinarri estetikoetara lerratu zen. Izan ere, industria-materialak erabiltzea, oinarrizko formak azpimarratzea eta osagaien arteko harreman ez-hierarkikoak ezartzea dira minimalismoaren ezaugarri nagusiak.
1963an, fluoreszente komertzial soilak baliatuta artelanak egiten hasi zen Flavin. “Argi elektrikoa ere tresna bat da”, esan zuen. Konbentzioekiko haustura garrantzitsua izan zen hori, eta artistaren lan egiteko modua baldintzatu zuen bere bizitza osoan zehar. Fluoreszenteen kolore-mugei eta luzera estandarrei lotuta egon arren, Flavinek laster garatu zuen “ertz”, “monumentu”, “hesi” eta “korridore” piezaz osatutako lengoaia arkitektonikoki dinamikoa. Flavin berehala jo zuten minimalismoaren baitako funtsezko figuratzat, izan ere, eskuraerraza zen industria-material soila erabiltzen zuen, ikuslearen inguruabarrei erreparatzen zien eta oinarrizko formak azpimarratzen zituen. Solomon R. Guggenheim Museum-en funts garrantzitsuetatik bi urtez behin datozen erakusketetako bat den aldetik, Dan Flavin 1960ko eta 1980ko hamarkadetan sortutako lan garrantzitsuen bilgune izango da, artistaren lehen lanei arreta berezia eskainiko diena.
Aretoak: 201, 202, 203, 205, 206, 207, 209 
Komisarioa: Lauren Hinkson
Dan Flavin 
berdeak berdeetan zehar (Piet Mondrian berdegabeari) [greens crossing greens (to Piet Mondrian who lacked green)], 1966 
Argi berdedun hodi fluoreszenteak 
Bi atal: 1. atala: 122 cm (altuera) x 610 cm (zabalera); 2. atala: 61 cm (altuera) x 670 cm (zabalera) 
Solomon R. Guggenheim Museum, New York, Panza Collection, 1991. 91.3705 
© Stephen Flavin, VEGAP, Bilbo, 2025

Dan Flavin

Hogeita hamar urte baino gehiagoan zehar, Dan Flavinek (New York, 1933–1996) arte erradikalaren forma berri bat asmatu zuen, artea erakusteko konbentzioek

Dan Flavin | Guggenheim Bilbao Museoa

Zadie Xa (Vancouver, 1983) jatorri korear-kanadarreko artista da, eta Londresen egiten du lan. Bere praktika multidiziplinarrak diasporako identitatea, folklorea eta ondare kulturalaren transmisioa aztertzen ditu kontakizunen, performancearen eta murgiltzeinstalazioen bidez. Koreako mitologia, erritual xamanikoak, zientzia-fikzioa eta bere bizipen propioak abiapuntu hartuta, Xak ingurune multisentsorialak eraikitzen ditu, non iruzurtiek eta pertsonaia hibridoek asaldatu egiten duten kontakizun historiko nagusia. Londresko Whitechapel Gallery, Seulgo Space K edo Parisko Thaddaeus Ropac bezalako guneetan egin dituen azken banakako erakusketek agerian uzten dute artistak zer nolako interesa duen espezieen arteko komunikazioarekiko, babes eta eraldaketa sinboloekiko, eta lurraldearen eta tokiaren garrantzi espiritualarekiko. Pinturaren, ehungintzaren, eskulturaren, soinuaren eta performancearen bidez, mundu fantastikoen eraikuntza eta ikerketa politiko eta metafisikoa uztartzen ditu Xak.
Artistaren lana nazioarteko kultur-erakunde handietan egon da ikusgai, hala nola MoMA PS1, Palais de Tokyo, Haus der Kunst edo Veneziako Bienalean; hain zuzen ere, azken horretako performance-programan parte hartu zuen 2019an. Benito Mayor Vallejo artistarekin izandako lankidetza bikainari esker, Xak are gehiago zabaldu du mozorroaren, maskaradaren bai eta iruzurgilearen arketipoaren inguruan darabilen ikerketa. 2025ean, Erresuma Batuko arte garaikideko sari ospetsuenetakoa den Turner sarirako finalista izan zen Xarjako 16. Bienalean aurkeztutako Moonlit Confessions Across Deep Sea Echoes: Your Ancestors Are Whales, and Earth Remembers Everything instalazio kolaboratiboagatik. Geruza ugaritako forma afektiboak baliatuta, arbasoen ezagutza, fikzio espekulatiboa eta berreskuratze kulturala uztartzen dituen espazio bat eraikitzen du Xak.
Aretoak: 204, 208 
Komisarioa: Lekha Hileman
Zadie Xa 
Eskorpioia 2021 (Scorpion 2021), urriak 29, 2021 
Zadie Xa eta Benito Mayor Vallejo 
Komisarioa: Priyesh Mistry The National Gallery, Londres, Erresuma Batua 
Babeslea: Canada Council for the Arts 
Irudia: Andrew Bruce

in situ: Zadie Xa

Zadie Xa (Vancouver, 1983) jatorri korear-kanadarreko artista da, eta Londresen egiten du lan. Bere praktika multidiziplinarrak diasporako identitatea,

in situ: Zadie Xa | Guggenheim Bilbao Museoa

15€ Helduak - 7.5€ Erretiratuak - 7.5€ Ikasleak

Guggenheim Bilbao Museoaren TopARTE ekimenak ingurune hurbileneko erakunde eta eragile kulturalekin duen konpromisoa berretsi nahi du. Elkarlan emankor horren ondorioz, askotariko programa bat sortu da; diziplina anitz biltzen ditu, eduki eta formatu ugari, eta guztiei zuzenduta dago.
Horrenbestez, ekimen horren esparruan, hainbat diziplinatako jarduerak aurkezten dira Museoan; besteak beste, arkitektura, zinema, dantza, diseinua, gastronomia, musika, performancea eta antzerkiarekin erlazionatutakoak.

Non gauden

Irisgarritasuna

Zerbitzuak

Gomendioak

Baliabideak

Inguruan

Argibideak

Ordutegia eta tarifak

Eraikina

Jarduerak

Nahitaezkoak

Artelanak

Artistak

Kontserbazioa

KOSMO

Bilduma

Prestatu zure bisita

Bisita gidatuak eta taldeak

Ibilbideak

ZERO

Bisita liburua

Lan eskaintzak

Basque Artist Program

BASQUE INTERNSHIPS 2025

Sustainability Officer - GETTY

Enplegua eta praktikak

Egungo Kide Korporatiboak

Onurak

Ekitaldi korporatiboak

Museoaren irudia

Proiektuak babestea

Enpresen babesa

Kanpoaldea

Barrualdea

Eraikuntza

Frank Gehry

Denak

GBInsights

Bisita birtualak

Esperientziak

Ikuspuntuak

Dokumentalak

HARREMANETARAKO

Argibideak: Museora bisitaldiak, sarreren salmenta, erreserbak, ordutegiak… 
<a href="mailto:informacion@guggenheim-bilbao.eus">informacion@guggenheim-bilbao.eus</a>
Jarri gurekin harremanetan: 
<a href="mailto:contacto@guggenheim-bilbao.eus">contacto@guggenheim-bilbao.eus</a>

#MYGUGGENHEIMBILBAO

Guggenheim Bilbao Museoa

Solomon R. Guggenheim Museum

Peggy Guggenheim Collection

Guggenheim Abu Dhabi

Asteartetik igandera, 10:00–19:00 <a href="/eu/ordutegia-eta-tarifak">[+info]</a>

Erakusketak

Lurraren arteak

2025.12.05 - 2026.05.03

in situ: Mark Leckey. Eta hantxe zegoen hiria bere bikaintasunean

2025.11.14 - 2026.04.12

Guggenheim Bilbao Museoaren Bildumako artelanak

2025.11.07 - 2026.12.31

Maria Helena Vieira da Silva. Espazioaren anatomia

2025.10.16 - 2026.02.20

Sky Hopinka: Korde gabe

2025.09.18 - 2026.02.20

Erakusketak

laster ikusgai

Ruth Asawa: Atzerabegirakoa

in situ: Igshaan Adams. Hautsa arrotzen: Gorputzaren artxiboa

Jasper Johns: Night Driver

Ever is Over All. Pipilotti Rist

Steve McQueen

Dan Flavin

in situ: Zadie Xa

Erakusketakiragandakoak

#MYGUGGENHEIMBILBAO