Guggenheim
Naturaleza muerta | Giorgio Morandi | Guggenheim Bilbao Museoa

Boloniako Arte Ederren Akademian ikasten ari zenean jada, Giorgio Morandik grabatuan eta paisaien eta natura hilen margolanetan jarri zuen arreta; hain zuzen ere genero horiek nagusitu ziren aurrerago haren ekoizpenean. Nahiz eta hasieran maisu italiarren (esaterako, Giotto, Uccello eta Masaccio) eta, ondoren, Cézanneren, kubismoaren eta futurismoaren eraginpean egon, haren lana norabide metafisikoa hartzen joan zen. 1920tik, objektuen (botilak, edalontziak edo kutxak) eta paisaien errealitatea ikertzen aritu zen, eta funtsezko soiltasunera murriztu zuen. Haren pintura batik bat figuratiboa izan zen, eta intentsitate, edertasun eta atenporalitate paregabeak dituelako bereizten da XX. mendeko gainerako arte piktorikotik. Morandiren natura hilak eguneroko objektuetan oinarrituta daude; oso pertsonalak dira konposizioari, kromatismoari eta argiari dagokienez, eta muturreraino eramaten dute artistak purutasunerako, kontzentraziorako eta esentzialismorako duen grina. Artistak berak esan bezala, “mundu osoan zehar bidaiatu dezake batek, deus ikusi gabe. Ezagutza eskuratzeko ez da beharrezkoa gauza asko ikustea, ikusten den horri izugarrizko arretaz begiratzea baizik.”. Erakusketa honek Giorgio Morandiren obra begiztatzeko beste modu bat proposatzen du, orain arte aztertu ez zen ikuspegi batetik abiatuta, eta XVI., XVII. eta XVIII. mendeetako hainbat eskolatako Antzinako Maisuek haren obran izan duten eragina aztertuta: hala nola, Espainiakoek (Greco), Boloniakoek (Jacopo Bassano, Giuseppe Crespi) eta Frantziakoek (Jean-Baptiste Siméon Chardin).

Komisarioa: Petra Joos, Giovanni Casini-rekin lankidetzan, eta honen aholkularitzarekin: Vivien Greene, New Yorkeko Solomon R. Guggenheim Museum-eko Senior Arte-arduraduna, XIX. mendean eta XX. mende-hasieran aditua

Giorgio Morandi
Natura hila (Natura morta), 1949
Olio-pintura mihise gainean
30 x 45 cm
Nahmad Collection
© Giorgio Morandi, VEGAP, Bilbo, 2019